Vrijdag 28 November 2008 at 10:22 am
Leven op de grens kent zo zijn eigenaardigheden. Op fietsafstand gebeuren dingen waar je ogen niet
de facto voor open staan. De laatste tijd begin ik me echter steeds meer burger van de 'Urbaniteit Venlo' te voelen, en begint die blinde vlek die we 'het Duitse achterland' noemen steeds meer vorm en kleur te krijgen. Vaak overigens door toedoen van anderen..
Laatst zat ik aan de fameuze 'tafel 11' bij Beppo een bordje spaghetti weg te prikken, toen ik geattendeerd werd op een boekpresentatie van Arnon Grünberg. In de Stadtbücherei te Lobberich. Nou was ik enkele weken daarvoor terechtgewezen door een vriendin van me, die mijn wegwuiven van Grünberg beantwoordde met de claim "lees eerst 'Tirza' maar eens.. dan praten we verder". Ik kocht het boek, begon erin te lezen en ja, ik moest haar gelijk geven.
Prachtig hoe a) mijn mening over deze schrijver een 180-graden draai maakte en b) ik enkele weken later op de zolder van de Stadtbücherei aan de Lobbericher Straße een werkelijk ontwapenende Grünberg - in het Duits - hoor voorlezen uit 'Tirza'. Vergezeld door zo'n 98 Duitse belangstellenden en 3 Venlonaren.
Helaas hadden ze geen Italiaanse Gewürztraminer maar verder was het een perfecte avond. Leve de Urbanität!
Dinsdag 11 November 2008 at 5:02 pm
Ondanks dat ik geen oude man ben, praat ik graag over 'vroeger'. Toen gebeurtenissen steevast avonturen waren of werden. Zo ook Sintermerte. Wij woonden in het buitengebied van Maasbree, tussen boeren, tuinders, de 'koekjesmevrouw' en Ton van Reen in. Begin November ontstond in het midden van een gerooid bieten- of aardappelveld een gigantische berg hout, houtafval en andere
reut. Wij hadden de grootste Sintermerteshaup van het hele dorp, de dorpen eromheen, en waarschijnlijk gewoon van de hele wereld. Hele boomgaarden werden geveld voor onze hoop. Het spel eromheen, met alle kinderen uit de buurt was ieder jaar hetzelfde: gezichten zwartmaken met een aangebrande wijnkurk, en tijgerend door de aspergevelden de niet-bestaande vijand besluipen. En stiekem dat éne meisje in de gaten houdend waar de hele buurt verliefd op was. En dan was er altijd ergens warme chocomel en oliebollen (of waren het wafels?).
Afgelopen zondag wandelde ik, met mijn ziel onder mijn arm, de binnenstad in. Mijn fiets is kapot, en lopen is gezond. En jawel, je ziet nog eens wat. In dit geval het Sintermertesgebeuren op het Nolensplein. Grote stapels houten kratten op een ter voorzorg aangebrachte laag zand vormden hier 'den Haup'. Geen aspergevelden of roetzwarte gezichten te zien hier.. maar wél een fanfare die afwisselend "joeperdepoep zat op de stoep" en "sintermertes veugelke" speelde. En een grote toeloop aan mensen, veelal met kinderen. Ik kreeg er een warm gevoel van. Met al die dranghekken, de brandweer en dat altijd kille Nolensplein had het weliswaar érg weinig van de magie die ik 'vroeger' ervoer.. maar het doet me deugd dat Venlo massaal meedoet aan deze leuke traditie. En ik kwam er terloops het meisje tegen waar ik ooit mijn eerste kus mee ervoer.. en daarmee had het dan toch wél weer een beetje die Romantiek van toen.
Dinsdag 11 November 2008 at 3:11 pm
Na een uitermate vermakelijke informatieavond rondom 'klavertje vier', belandde ik afgelopen donderdagavond bij Alla Casa. Voor wie het nog niet kent; Alla Casa is de enige
nieuwe horeca in Q4 sinds Hector en al met al een uiterst gemütliche plek om een bordje pasta te eten. Meestal hangt er wel 'iets' van een lokale kunstenaar aan de muur en zo af en toe is er iets te doen.
Vanavond was er een avond rondom Limburgstalige muziek. De opzet is me een beetje ontgaan, maar naar ik begrijp kon 'men' liedjes, teksten en gedichten insturen die op deze avond op verschillende plekken in Q4 door voor de gelegenheid samengestelde 'groepen' ten gehore gebracht werden. Zo ontgaan is me de opzet nou ook weer niet, blijkt wel.
Helaas heb ik een blijkbaar briljante vertolking van "de knoep" moeten missen, maar ik was wél getuige van iets dat mijn Venloos hart deed ontwaken. Opeens, aan het eind van de avond stond daar een oude heer, zo'n échte charmante Venlose man.. van vruuger; Sjraar Peetjes. Ondanks dat ik geboren Venlonaar ben, en nooit écht ver van huis gedwaald ben, héb ik niet zoveel met Venlose muziek, het dialect en al helemaal niet met Carnaval. Ik hang nog steeds meer aan de Amsterdamse volkscultuur die me door ouders en andere familie met de paplepel is ingegoten. Zo pink ik steevast een traan weg bij "aan de voet van die oude Wester".
Maar ook fundamenten zijn er om af en toe overhoop te gooien.
Sjraar Peetjes vertolkte "ut is weer gedaon" met zo'n mooie, authentieke, schalkse, jongensachtige, op-en-top Venlose bravoure.. dat ik daadwerkelijk "om" was. Om. Mijn Venlose wortels hebben een laagje humus ontdekt. Bedankt Sjraar, ik voel me meer Venlonaar dan ooit.
